در روز یادبود، یک سرباز سابق جوان می‌خواهد که هم‌وطنانش به بهای جنگ فکر کنند

«احضار شده به خدمت.»

حتی وقتی این کلمه با صدای پدرش گفته شد، در یک روز خنک اکتوبر ۲۰۰۵ مانند دیوار خشتی بر سر Johnathan Duncan فرود آمد.

واحد توپخانهٔ صحرایی ۱۶۱ گارد ملی کانزاس، که واحد Duncan بود، برای خدمت در عراق فراخوانده شده بود.

او گفت: «اولین فکرم این بود که، 'من خواهم مرد.'»

او باید به وعده‌ای عمل می‌کرد که در ۱۷ سالگی برای پرداخت هزینهٔ پوهنتون داده بود؛ زمانی که قرار بود جنگ دوم عراق دنبالهٔ سریعی بر عملیات طوفان صحرا باشد.

او گفت: «بسیاری از مردم گفتند، 'می‌توانستی به کانادا بروی.' اما من تعهد کرده بودم کاری را انجام بدهم، و صرف این که با آن موافق نیستم به این معنی نیست که انجامش نخواهم داد.»

خدمت در عراق

یک سال و نیم بعد، Spc. Duncan در پشت یک موتر Humvee سوار بود و یک ماشین‌دار M240 را در دست داشت. وظیفهٔ او گشت‌زنی در نزدیکی Convoy Support Center Scania (مرکز حمایت از کاروان اسکانیا)، در حدود ۴۵ مایلی جنوب بغداد بود.

او گفت: «ما در مسیر MSR (مسیر اصلی تدارکات) که یک شاهراه چهار لاینه است، بالا و پایین می‌رفتیم و به دنبال IEDها (بمب‌های دست‌ساز) می‌گشتیم. کارم انداختن نور چراغِ تیز و نوشیدن هر چقدر Monster (نوشیدنی انرژی‌زا) بود که دستم به آن می‌رسید تا نمیرم.»

Duncan گفت که مرگ هرگز از ذهنش دور نشده بود، اما در آن مرحله این واقعیت را پذیرفته بود که خواهد مرد. «با این موضوع کنار آمده بودم.»

این وضعیت فاصلهٔ زیادی داشت با گذراندن صنف‌های تجارت در Kansas University یا بزرگ شدن در Newton به‌عنوان کسی که خودش را «شوخِ صنف» می‌نامید.

جنگجویان مسلح راکت‌های کاتیوشا را به سمت Convoy Support Center شلیک کردند. کاروان Duncan متشکل از سه موتر Humvee برای واکنش نشان دادن به سرعت حرکت کرد و وارد یک کمین «کاملاً کلاسیک» شد.

زنجیره‌ای از سه بمب دست‌ساز (IED) منفجر شد. مس ذوب‌شده زرهٔ موتر را «مثل مسکه» برید.

این حمله هفت سرباز را از دورهٔ ماموریت به خانه فرستاد؛ یک نفر فک خود را از دست داده بود و دیگری یک پایش را.

و این حمله دوست Duncan، یعنی Staff Sgt. David Berry را کشت، که موتر Humvee را در پیش روی Duncan می‌راند.

«بعد از اینکه همه چیز تمام شد، نام همهٔ آن‌ها و آنچه را که بر سرشان آمده بود مرور کردم و فقط گفتم: 'چرا؟ چرا باید این اتفاق می‌افتاد؟ ما چرا اینجا هستیم؟'»

•••

شش سال بعد، Duncan در دنیایی کاملاً متفاوت در یک کافی‌شاپ در Lawrence نشسته است. او یک کلاه بیسبال Kansas City Monarchs، یک جاکت پشمی و بوت‌های ورزشی Adidas پوشیده است.

او هیچ نشان ظاهری بر بدن ندارد، اما وقتی آن رویداد را به یاد می‌آورد، لبخند آرامش ناپدید می‌شود. او مکث می‌کند، عینکش را پاک می‌کند و سپس ادامه می‌دهد.

او می‌گوید: «این جای زخم است؛ همیشه آنجا خواهد ماند. آن موتر باید موتر من می‌بود.»

فشردن دکمهٔ پخش

Duncan گفت که پس از انجام دورهٔ خدمت نظامی‌اش، بدون هیچ حس هدفمندی یا احساس تعلق به کانزاس بازگشت. او هرگز با جنگ موافق نبود و دچار سرخوردگی و ناامیدی شد.

او گفت: «مردم به خاطر محافظت از آزادی‌شان از من تشکر می‌کردند. من از آزادی هیچ‌کس محافظت نکردم. تنها چیزی که مراقبش بودم شخص سمت راستم و شخص سمت چپم بود تا خودم نمیرم.»

او در مکان‌های عمومی دچار حملات پانیک می‌شد. در بارها اغلب نزدیک بود کارش به دعوا بکشد. دوره‌های بدگمانی شدید (پارانویا) و اضطراب رهایش نمی‌کرد. او گفت که در سازگاری با دنیای غیرنظامی که دیگر نمی‌توانست با آن ارتباط برقرار کند، مشکل داشت.

او گفت: «وقتی فکر می‌کردی زندگی‌ات تمام شده است، عجیب بود که دوباره دکمهٔ شروع زندگی‌ات را فشار دهی.»

Duncan در نهایت به دنبال تداوی روانی و همچنین همنشینی با سربازان سابق از طریق College Veterans Association و Veterans of Foreign Wars رفت.

سایر سربازان سابق جنگی این موضوع را درک می‌کردند. او توضیح داد که آن‌ها هم مانند او از جنگ، از زشتی آن و از بی‌معنا بودنش متنفر بودند.

آن‌ها با هم می‌نوشیدند، با هم گپ می‌زدند و دردهایشان را با هم شریک می‌ساختند. او شبی را به یاد آورد که یک تفنگچهٔ پر از مرمی کالیبر ۴۵ را از دست یک سرباز سابق دیگر که دچار بازگشت صحنه‌های جنگ در ذهنش (فلش‌بک) شده بود، گرفت.

«او به من گفت: 'اگر به خاطر تو و CVA نبود، من امروز زنده نبودم.' این حرف بر من تاثیر عمیقی گذاشت و از آن لحظه به بعد با خودم گفتم: 'من باید این کار را انجام دهم. چه کس دیگری قرار است این کار را انجام دهد؟'»

Duncan اکنون تلاش می‌کند با سهم گرفتن در مسائل مربوط به سربازان سابق یا از طریق فعالیت‌های خدماتی به دیگر سربازان سابق کمک کند. او گفت اگر بتواند به دیگران کمک کند، می‌تواند حق زندگی‌ای را که هرگز فکر نمی‌کرد داشته باشد، ادا کند.

•••

امروز Duncan، ۲۷ ساله، به عنوان مدیر فروش در Lawrence Sign Up کار می‌کند. او با مدرک زبان انگلیسی از KU فارغ‌التحصیل شده است. او در ماه جولای سمت معاون دوم قوماندان را در Lawrence VFW Post 852 بر عهده خواهد گرفت.

او روز یادبود (Memorial Day) را در آرامش در تالار VFW سپری خواهد کرد. او از کسی که به بند یا دریاچه می‌رود یا از روز رخصتی لذت می‌برد، گله‌ای ندارد. او گفت که در برابر خدمتش انتظار تشکر ندارد. اما یک آرزو دارد که می‌خواست آن را به دیگران برساند.

او گفت: «چیزی که مردم به آن فکر نمی‌کنند، بهای جنگ است. شما همهٔ این سربازان پیشین جنگ را می‌بینید که هولناک‌ترین چیزهایی را که می‌توانید تصور کنید، به چشم دیده‌اند. اگر کمی وقت بگذارید و به بار سنگینی فکر کنید که افراد خدمت‌کرده به دوش می‌کشند و همچنان با خود دارند، همین برای من کافی است. آن‌ها این بار را در سکوت به دوش می‌کشند. و آن را با عزت نفس حمل می‌کنند.»