மெமோரியல் தினத்தில், போரின் இழப்புகளைப் பற்றி சக குடிமக்கள் சிந்திக்க வேண்டும் என்று இளம் முன்னாள் ராணுவ வீரர் விரும்புகிறார்

“பணிக்கு அழைக்கப்பட்டாய்.”

அவரது தந்தையின் குரலில் சொல்லப்பட்டபோதும், 2005-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தின் ஒரு குளிரான நாளில் அந்த வார்த்தை Johnathan Duncan-ஐ ஒரு செங்கல் சுவர் மோதியது போல தாக்கியது.

Duncan-ன் பிரிவான Kansas National Guard-ன் 161st Field Artillery, ஈராக்கில் பணியாற்ற அழைக்கப்பட்டிருந்தது.

“எனது முதல் எண்ணம், ‘நான் இறக்கப் போகிறேன்’ என்பதுதான்,” என்று அவர் கூறினார்.

இரண்டாவது ஈராக் போர் Operation Desert Storm-ன் ஒரு விரைவான தொடர்ச்சியாக இருக்கும் என்று கருதப்பட்ட காலகட்டத்தில், கல்லூரிப் படிப்பிற்குப் பணம் செலுத்த விரும்பிய 17 வயது இளைஞனாக தான் அளித்த வாக்குறுதியை அவர் நிறைவேற்ற வேண்டியிருந்தது.

“பலர், ‘நீங்கள் கனடாவிற்குச் சென்றிருக்கலாம்’ என்று சொன்னார்கள்,” என்று அவர் கூறினார். “ஆனால் நான் ஒன்றைச் செய்யப்போவதாகக் கூறியிருந்தேன்; அதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை என்பதற்காக, அதை நான் செய்ய மாட்டேன் என்று அர்த்தமல்ல.”

ஈராக்கில் பணி

ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, Spc. Duncan ஒரு ஹம்வி (Humvee) வாகனத்தின் பின்புறத்தில் அமர்ந்து, M240 இயந்திரத் துப்பாக்கியைக் கையாண்டார். பாக்தாத்திலிருந்து சுமார் 45 மைல்கள் தெற்கே உள்ள கன்வாய் சப்போர்ட் சென்டர் ஸ்கானியா (Convoy Support Center Scania) அருகே ரோந்துப் பணியில் ஈடுபடுவதே அவரது பணியாக இருந்தது.

“நான்கு வழிச் சாலையான MSR (முக்கிய விநியோக வழித்தடம்) வழியாக நாங்கள் மேலும் கீழும் பயணம் செய்து, IED-களை (தற்காலிக வெடிபொருட்கள்) தேடுவோம்,” என்று அவர் கூறினார். “நான் இறந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, தேடுதல் விளக்குகளைப் பயன்படுத்துவதும், எனக்குக் கிடைத்த அனைத்து Monster (ஆற்றல் பானம்) குடிப்பதும் தான் அப்போது நடந்தது.”

மரணத்தைப் பற்றிய எண்ணம் தனது மனதை விட்டு நீங்கியதே இல்லை என்றும், ஆனால் அந்த நேரத்தில் தான் இறப்போம் என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டதாகவும் Duncan கூறினார். “நான் அதை இயல்பாக ஏற்றுக்கொண்டேன்.”

கேன்சஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் வணிகவியல் வகுப்புகளைப் படித்ததிலிருந்தோ அல்லது நியூட்டனில் தன்னை ஒரு “வகுப்பு கோமாளி” என்று கூறிக்கொண்டு வளர்ந்ததிலிருந்தோ இது முற்றிலும் மாறுபட்ட தொலைதூர வாழ்க்கையாக இருந்தது.

கன்வாய் சப்போர்ட் சென்டர் (Convoy Support Center) மீது போராளிகள் காத்யூஷா ராக்கெட்டுகளை வீசினர். மூன்று ஹம்வி வாகனங்களைக் கொண்ட Duncan-ன் அணிவகுப்பு அதற்குப் பதிலளிக்க விரைந்தது, அப்போது அவர்கள் ஒரு “பாடப்புத்தகத்தில் விவரிக்கப்பட்டது போன்ற” பதுங்கித் தாக்கும் பொறியில் சிக்கினர்.

மூன்று IED-க்கள் வரிசையாக வெடித்தன. உருகிய தாமிரம் வாகனத்தின் கவசத்தை “வெண்ணெய் போல” கிழித்துக்கொண்டு சென்றது.

இந்தத் தாக்குதல் ஏழு வீரர்களைப் போர்ப் பணியிலிருந்து வீட்டிற்கு அனுப்பியது; ஒருவருக்குத் தாடையும், மற்றொருவருக்கு ஒரு பாதமும் பறிபோயிருந்தன.

மேலும், அது Duncan-க்கு முன்னால் ஹம்வி (Humvee) வாகனத்தை ஓட்டிச் சென்ற அவரது நண்பரான Staff Sgt. David Berry-யைக் கொன்றது.

“அது முடிந்த பிறகு, அவர்கள் அனைவரின் பெயர்களையும், அவர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்பதையும் நான் நினைவு கூர்ந்து, ‘ஏன்? இது ஏன் நடக்க வேண்டும்? நாம் ஏன் இங்கே இருக்கிறோம்?’ என்று மட்டுமே கேட்டேன்.”

•••

ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த உலகத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் லாரன்ஸில் உள்ள ஒரு காபி கடையில் Duncan அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் ஒரு கேன்சஸ் சிட்டி Monarchs பேஸ்பால் தொப்பி, கம்பளி ஸ்வெட்டர் மற்றும் Adidas காலணிகளை அணிந்திருக்கிறார்.

அவரது உடலில் வெளிப்படையான தழும்புகள் ஏதுமில்லை, ஆனால் அந்த நிகழ்வை நினைவு கூரும்போது அவரது இயல்பான புன்னகை மறைந்துவிடுகிறது. அவர் சற்று நிறுத்தி, தனது கண்ணாடியைத் துடைத்துவிட்டு, பிறகு தொடர்கிறார்.

அது ஒரு வடு; அது எப்போதும் அங்கேயே இருக்கும்,” என்று அவர் கூறுகிறார். “அது என்னுடைய டிரக்காக இருந்திருக்க வேண்டியது.”

இயக்கத் தொடங்குதல்

தனது ராணுவப் பணிக் காலத்தை முடித்துவிட்டு கேன்சஸிற்குத் திரும்பியபோது, வாழ்க்கையில் எந்த நோக்கமும் அல்லது தான் இங்கு சேர்ந்தவன் என்ற உணர்வும் இல்லாமல் இருந்ததாக Duncan கூறினார். அவர் அந்தப் போரை ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை, மேலும் அதனால் ஏற்பட்ட ஏமாற்றம் அவரை ஆட்கொண்டது.

“மக்கள் அவர்களின் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாத்ததற்காக எனக்கு நன்றி கூறுவார்கள்,” என்று அவர் கூறினார். “நான் யாருடைய சுதந்திரத்தையும் பாதுகாக்கவில்லை. நான் இறந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக என் வலது பக்கத்தில் இருந்தவரையும், இடது பக்கத்தில் இருந்தவரையும் மட்டுமே நான் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்.”

அவர் பொது இடங்களில் திடீர் பீதித் தாக்குதல்களுக்கு ஆளாவார். மதுக்கடைகளில் அவர் அடிக்கடி சண்டையில் இறங்கும் நிலை வரை சென்றுவிடுவார். அதிகப்படியான சந்தேகப் பயமும் பதற்றமும் அவரைத் தொடர்ந்து வாட்டின. தன்னால் இனி ஒத்துப்போக முடியாத சாதாரண பொதுமக்கள் உலகிற்கு ஏற்ப தன்னை மாற்றிக்கொள்வதில் சிரமம் இருந்ததாக அவர் கூறினார்.

“உங்கள் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது என்று நீங்கள் நினைத்த பிறகு, அதை மீண்டும் இயக்கத் தொடங்குவது விசித்திரமாக இருந்தது,” என்று அவர் கூறினார்.

Duncan இறுதியில் உளவியல் சிகிச்சை நாடினார், அத்துடன் College Veterans Association மற்றும் Veterans of Foreign Wars ஆகியவற்றின் மூலம் முன்னாள் ராணுவ வீரர்களின் நட்பையும் தேடினார்.

போரில் பங்கேற்ற மற்ற முன்னாள் வீரர்களுக்கு அது புரிந்தது. அவரைப் போலவே அவர்களும் போரை வெறுத்தார்கள், அதன் கோரத்தையும், அர்த்தமற்ற தன்மையையும் வெறுத்தார்கள் என்று அவர் விளக்கினார்.

அவர்கள் ஒன்றாகக் குடித்தார்கள், ஒன்றாகப் பேசினார்கள், தங்கள் மனச்சுமைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். பழைய போர் நினைவுகளால் அவதிப்பட்ட மற்றொரு முன்னாள் வீரரிடமிருந்து, தோட்டாக்கள் நிரப்பப்பட்ட .45 காலிபர் கைத்துப்பாக்கியை தான் வாங்கிய அந்த இரவை அவர் நினைவு கூர்ந்தார்.

“அவர் என்னிடம், ‘நீங்களும் CVA-வும் இல்லையென்றால் நான் இன்று உயிரோடு இருந்திருக்க மாட்டேன்’ என்று கூறினார். அது என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது, அந்த நிமிடத்திலிருந்து, ‘நான் இதைச் செய்ய வேண்டும். வேறு யார் இதைச் செய்யப் போகிறார்கள்?’ என்று நினைத்தேன்.”

Duncan இப்போது முன்னாள் ராணுவ வீரர்களின் பிரச்சினைகளில் ஈடுபடுவதன் மூலமோ அல்லது சேவை நடவடிக்கைகளின் மூலமோ மற்ற முன்னாள் வீரர்களுக்கு உதவ முயற்சிக்கிறார். மற்றவர்களுக்கு உதவ முடிந்தால், தனக்குக் கிடைக்கும் என்று தான் ஒருபோதும் நினைத்திராத இந்த வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்க முடியும் என்று அவர் கூறினார்.

•••

இன்று 27 வயதான Duncan, Lawrence Sign Up-ல் விற்பனை மேலாளராகப் பணியாற்றுகிறார். அவர் KU-வில் ஆங்கிலப் பட்டம் பெற்றார். ஜூலை மாதம் Lawrence VFW Post 852-ல் இளநிலை துணைத் தளபதியாக அவர் பொறுப்பேற்பார்.

அவர் VFW கூடத்தில் அமைதியான நினைவு தினத்தைக் (Memorial Day) கழிப்பார். ஏரிக்குச் செல்வதற்காகவோ அல்லது விடுமுறை நாளை அனுபவிப்பதற்காகவோ அவர் யாரையும் குறை கூறுவதில்லை. தனது சேவைக்காக எந்த நன்றியையும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்று அவர் கூறினார். ஆனால், மற்றவர்களுக்குத் தெரிவிக்க விரும்பிய ஒரு விருப்பம் அவருக்கு உள்ளது.

“மக்கள் எதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதில்லை என்றால் அது போரின் விலைதான்,” என்று அவர் கூறினார். “நீங்கள் கற்பனை செய்யக்கூடிய மிகக் கொடூரமான விஷயங்களை நேரில் பார்த்த போர் முன்னாள் வீரர்கள் இங்கே இருக்கிறார்கள். சேவை செய்தவர்கள் சுமந்த, தொடர்ந்து சுமந்து கொண்டிருக்கும் அந்த பாரத்தைப் பற்றி நீங்கள் சிறிது நேரம் சிந்தித்தால், அதுவே எனக்குப் போதுமானதாக இருக்கும். அவர்கள் அதை அமைதியாகச் சுமக்கிறார்கள். அதைக் கண்ணியத்துடனும் சுமக்கிறார்கள்.”