“ถูกเรียกตัวเข้าประจำการ”

แม้จะเป็นคำพูดจากเสียงของพ่อตัวเอง แต่คำนี้ก็กระแทกใส่ Johnathan Duncan เหมือนกำแพงอิฐ ในวันที่อากาศเย็นสดชื่นของเดือนตุลาคม ปี 2005

หน่วยปืนใหญ่สนามที่ 161 ของกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิรัฐแคนซัส ซึ่งเป็นหน่วยของ Duncan ถูกเรียกตัวไปปฏิบัติหน้าที่ในอิรัก

“ความคิดแรกของผมคือ ‘ผมกำลังจะตาย’” เขากล่าว

เขาต้องทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้ตอนอายุ 17 ปีเพื่อหาเงินเรียนมหาวิทยาลัย ในช่วงที่สงครามอิรักครั้งที่สองถูกคาดว่าจะเป็นภาคต่อที่จบลงอย่างรวดเร็วของปฏิบัติการ Operation Desert Storm

“หลายคนบอกว่า ‘คุณหนีไปแคนาดาก็ได้นะ’” เขากล่าว “แต่ผมรับปากแล้วว่าจะทำ และเพียงเพราะผมไม่เห็นด้วยกับมัน ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่ทำ”

Johnathan Duncan กำลังหัวเราะกับ Michael Siroky เพื่อนทหารผ่านศึกสงครามอิรัก ที่อาคาร VFW Post 852 ในปี 2013
Johnathan Duncan ทหารผ่านศึกสงครามอิรัก (ขวา) หัวเราะกับ Michael Siroky ซึ่งเป็นทหารผ่านศึกสงครามอิรักเช่นกัน ขณะที่ทั้งสองพูดคุยสังสรรค์กับทหารผ่านศึกคนอื่นๆ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 24 พฤษภาคม 2013 ในพิธีตัดริบบิ้นเปิดอาคารใหม่ของ Veterans of Foreign Wars Post 852 ที่ 1801 Massachusetts ทั้งนี้ Duncan ซึ่งบอกว่าเขาเผชิญกับอาการของโรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์สะเทือนขวัญเป็นระยะๆ นับตั้งแต่ไปปฏิบัติหน้าที่ กล่าวว่าเขารู้สึกสบายใจที่ได้ช่วยเหลือทหารผ่านศึกคนอื่นๆ ผ่านการเข้าไปมีส่วนร่วมในประเด็นปัญหาและกิจกรรมช่วยเหลือทหารผ่านศึก

การปฏิบัติหน้าที่ในอิรัก

หนึ่งปีครึ่งต่อมา Spc. Duncan นั่งอยู่ที่ท้ายรถ Humvee ประจำปืนกล M240 งานของเขาคือการลาดตระเวนใกล้กับ Convoy Support Center Scania ซึ่งอยู่ห่างจากแบกแดดไปทางใต้ประมาณ 45 ไมล์

“พวกเราจะเดินทางขึ้นลงตามเส้นทาง MSR (เส้นทางส่งกำลังบำรุงหลัก) ซึ่งเป็นทางหลวงสี่เลน เพื่อมองหา IED (ระเบิดแสวงเครื่อง)” เขากล่าว “มันคือการส่องไฟและดื่ม Monster (เครื่องดื่มชูกำลัง) ทุกขวดที่ผมหาได้ เพื่อที่ผมจะได้ไม่ตาย”

Duncan กล่าวว่าเรื่องความตายไม่เคยหายไปจากความคิดของเขา แต่ในตอนนั้นเขายอมรับความจริงแล้วว่าเขาจะต้องตาย “ผมโอเคกับเรื่องนั้น”

มันห่างไกลอย่างมากจากการเรียนวิชาธุรกิจที่ Kansas University หรือการเติบโตมาในเมืองนิวตันในฐานะคนที่เรียกตัวเองว่าเป็น “ตัวตลกประจำห้อง”

กลุ่มติดอาวุธยิงจรวด Katyusha ใส่ Convoy Support Center ขบวนรถของ Duncan ซึ่งมีรถ Humvee สามคันรีบเร่งออกไปตอบโต้ และขับเข้าไปในการซุ่มโจมตีแบบ “ตามตำรา”

ระเบิด IED สามลูกระเบิดต่อเนื่องกัน ทองแดงที่หลอมละลายตัดทะลุเกราะของรถ “เหมือนตัดเนย”

การโจมตีครั้งนั้นทำให้ทหารเจ็ดนายต้องถูกส่งตัวกลับบ้านจากการปฏิบัติหน้าที่ โดยคนหนึ่งสูญเสียขากรรไกร และอีกคนหนึ่งสูญเสียเท้า

และมันได้คร่าชีวิตเพื่อนของ Duncan คือ Staff Sgt. David Berry ซึ่งขับรถ Humvee คันที่อยู่ข้างหน้า Duncan

“หลังจากเรื่องทั้งหมดจบลง ผมไล่ชื่อของพวกเขาทุกคน ทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา และได้แต่พูดว่า ‘ทำไม? ทำไมเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้น? ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่?’”

•••

หกปีต่อมา Duncan นั่งอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่งในเมืองลอว์เรนซ์ ซึ่งห่างไกลราวกับคนละโลก เขาสวมหมวกเบสบอลทีม Kansas City Monarchs เสื้อสเวตเตอร์ขนสัตว์ และรองเท้าผ้าใบ Adidas

เขาไม่มีร่องรอยบาดแผลที่มองเห็นได้ แต่รอยยิ้มที่ดูสบายๆ ของเขาหายไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น เขาหยุด เช็ดแว่นตา แล้วจึงเล่าต่อ

“มันเป็นแผลเป็น มันจะอยู่ตรงนั้นตลอดไป” เขากล่าว “รถคันนั้นควรจะเป็นรถของผม”

กดปุ่มเล่น

Duncan กล่าวว่าเขากลับมายังแคนซัสหลังจากเสร็จสิ้นวาระการปฏิบัติหน้าที่ โดยขาดความรู้สึกว่ามีจุดมุ่งหมายในชีวิตหรือความรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของที่ใด เขาไม่เคยเห็นด้วยกับสงคราม และความรู้สึกหมดศรัทธาก็เริ่มก่อตัวขึ้น

“ผู้คนมักจะขอบคุณผมที่ปกป้องเสรีภาพของพวกเขา” เขากล่าว “ผมไม่ได้ปกป้องเสรีภาพของใครเลย สิ่งเดียวที่ผมคอยระวังให้คือคนที่อยู่ทางขวาของผมและคนที่อยู่ทางซ้ายของผม เพื่อที่ผมจะได้ไม่ตาย”

เขามักจะมีอาการตื่นตระหนกเมื่ออยู่ในที่สาธารณะ เวลาอยู่ที่บาร์เขามักจะเกือบมีเรื่องชกต่อยอยู่บ่อยครั้ง อาการระแวงและวิตกกังวลที่เกิดขึ้นเป็นพักๆ คอยหลอกหลอนเขา เขากล่าวว่าเขามีปัญหาในการปรับตัวให้เข้ากับโลกพลเรือนที่เขาไม่รู้สึกเชื่อมโยงด้วยได้อีกต่อไป

“มันเป็นเรื่องแปลกที่ต้องกดปุ่มเล่นชีวิตของคุณต่ออีกครั้ง ในเมื่อคุณคิดว่ามันจบลงไปแล้ว” เขากล่าว

ในที่สุด Duncan ก็เข้ารับการบำบัดรักษาทางจิตใจ รวมถึงพบปะพูดคุยกับเพื่อนทหารผ่านศึกผ่านทาง College Veterans Association และ Veterans of Foreign Wars

ทหารผ่านศึกที่ผ่านการรบคนอื่นๆ เข้าใจเรื่องนี้ดี พวกเขาเกลียดสงครามเหมือนที่เขาเกลียด ทั้งความน่าเกลียดของมัน และความไร้เหตุผล เขาอธิบาย

พวกเขาดื่มด้วยกัน พูดคุยกัน และแบ่งปันความทุกข์ในใจ เขานึกถึงคืนที่เขาแย่งปืนพกขนาด .45 ที่บรรจุกระสุนไว้ มาจากทหารผ่านศึกอีกคนหนึ่งที่กำลังมีอาการเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมา

“เขาบอกผมว่า ‘ผมคงไม่มีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ถ้าไม่ได้คุณและ CVA’ คำพูดนั้นกินใจผมมาก และตั้งแต่นั้นมาผมก็คิดว่า ‘ผมต้องทำสิ่งนี้ ไม่อย่างนั้นใครจะทำล่ะ?’”

ตอนนี้ Duncan พยายามช่วยเหลือทหารผ่านศึกคนอื่นๆ โดยการเข้าไปมีส่วนร่วมในประเด็นต่างๆ ของทหารผ่านศึก หรือผ่านกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ เขากล่าวว่า หากเขาสามารถช่วยเหลือผู้อื่นได้ เขาก็จะใช้ชีวิตที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีได้นี้อย่างคุ้มค่า

•••

ปัจจุบัน Duncan อายุ 27 ปี ทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายขายที่ Lawrence Sign Up เขาจบปริญญาสาขาภาษาอังกฤษจาก KU เขาจะเข้ารับตำแหน่งรองผู้บัญชาการอาวุโสน้อยที่ Lawrence VFW Post 852 ในเดือนกรกฎาคม

เขาจะใช้เวลาในวัน Memorial Day อย่างเงียบๆ ที่หอประชุม VFW เขาไม่ได้นึกตำหนิใครที่ไปเที่ยวทะเลสาบหรือมีความสุขกับวันหยุด เขาบอกว่าเขาไม่ได้คาดหวังคำขอบคุณสำหรับการรับใช้ชาติของเขา แต่เขามีความปรารถนาหนึ่งอย่างที่อยากจะส่งต่อ

“สิ่งที่ผู้คนไม่ได้คิดถึงคือราคาที่ต้องจ่ายให้กับสงคราม” เขากล่าว “คุณมีทหารผ่านศึกเหล่านี้มากมายที่เพิ่งได้เห็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่คุณจะจินตนาการได้ หากคุณสละเวลาสักนิดเพื่อคิดถึงความหนักอึ้งที่ผู้ที่เคยรับใช้ชาติแบกรับและยังคงแบกรับอยู่ นั่นก็เพียงพอสำหรับผมแล้ว พวกเขาแบกรับมันไว้อย่างเงียบๆ และแบกรับมันด้วยศักดิ์ศรี”