Johnathan Duncan می‌داند که مردم ممکن است تعلق واقعی او به جنوب کانزاس سیتی را زیر سوال ببرند.
این عضو شورای شهر جدید در بخش‌های شمالی حوزهٔ ۶ام زندگی می‌کند، که به Brookside نزدیک‌تر است تا به Martin City. این اولین رقابت انتخاباتی او بود و او در هیچ حوزهٔ رأی‌دهی در جنوب Bannister Road پیروز نشد.
بنابراین، The Telegraph به Duncan این فرصت را داد تا خودش را بهتر به مردم حوزهٔ انتخاباتی‌اش معرفی کند.
او دوست دارد این مصاحبه را در کجا انجام دهد؟
«Charlie Hooper’s،» Duncan گفت.
او یک سیاستمدار صیقل‌خورده نیست. نه تلاش می‌کند باشد و نه می‌خواهد باشد. او همین تازگی رقیبی را شکست داد که ۲۴ سال صیقل خورده بود.
اکنون با این پیروزی غیرمنتظره، کانزاس سیتی برای اولین بار دارای چنین کسی است: یک عضو شورای شهر که در عراق دروازه‌ها را با لگد می‌شکست، وقتی به خانه برگشت تفنگی را در دهانش گذاشت، عمداً جلسات محکمهٔ تخلیهٔ خانه را برهم زد و به خاطر یک پارک تریلر وارد سیاست شد.
Duncan که اصلاً به ساختار قدرت سیاسی شهر نزدیک نبود، از راه سازماندهی مردمی آمد. او می‌داند که بعضی‌ها به این کار «آشوب‌گری» می‌گویند.
«من به آن سازماندهی می‌گویم،» Duncan گفت. «وقتی تبلیغات منفی شروع شد، دانستم که برنده می‌شوم.»
Duncan با سردادن صدای آرمان طبقهٔ کارگر، همراه با حامیان اصلی‌اش در جریان کارزار انتخاباتی دروازهٔ ۸٬۵۰۰ خانه را زد.
و در ۲۰ جون، Duncan با حمایت KC Tenants Power و دیگر گروه‌های پیشرو، Dan Tarwater، قانون‌گذار دیرینهٔ Jackson County را ۵۶ در برابر ۴۴ فیصد شکست داد.
Wilson Vance، مدیر سیاسی KC Tenants، گفت که Duncan به این سازمان دادخواهی آمد و دنبال جامعه‌ای از مردم فقیر و طبقهٔ کارگر می‌گشت تا برایشان مبارزه کند.
«او هرگز فراموش نکرد که فقیر بودن چگونه است، بزرگ شدن به عنوان یک فرد دورگه در یک شهر کوچک چگونه است، و هرگز فراموش نکرد وقتی از عراق برگشت چه بر سرش آمد،» Vance گفت. «ما خشم را دیدیم. اما همچنان عشق عمیقی به همسایه‌ها و جامعه دیدیم که من در یک سیاستمدار می‌خواهم. یک شورای شهر با حضور Johnathan در آن بهتر است.
«او فضای آن اتاق را تغییر خواهد داد.»
اعتمادسازی
Duncan، ۳۷ ساله، زودتر به Charlie Hooper’s Brookside Bar & Grille رسید. آب یخ، پیراهن سفید دکمه‌دار، پتلون کوبای سیاه رسمی.
او آدم پرمشغله‌ای است. تا مراسم تحلیف او چند هفته باقی مانده بود، اما در حالی که برای عروسی ماه سپتامبر با نامزدش برنامه‌ریزی می‌کرد، از همان وقت سرگرم برنامهٔ پر از جلسات شاروالی بود.
او تازه آخرین روز کاری‌اش را در شغلی که سال‌ها در دفتر مرکزی ملی VFW داشت، پشت سر گذاشته بود. برنامهٔ او این است که یک عضو شورای شهر تمام‌وقت باشد.
در مورد باختن آن حوزه‌های رأی‌دهی جنوب، او پشت یکی از میزهای بلند Hooper’s گفت: «به نظر می‌رسد که باید روی اعتمادسازی کار کنم.»
سرک Blue River Road می‌تواند جایی برای شروع باشد. این سرک در جنوب Bannister Road به دلیل لغزش سطح آن به طرف دریا، سال‌هاست که بسته است. این ساحه به محل تخلیهٔ کثافات تبدیل شده و ترمیم آن از مدت‌ها به این‌سو یکی از مسائل باشندگان این منطقه بوده است.
Duncan گفت: «این یک یادآوری عینی و همیشگی است که به نگرانی‌های آن‌ها رسیدگی نمی‌شود. من از قبل با انجینران شهر تماس گرفته‌ام تا مطالعه‌ای را که دربارهٔ Blue River Road تکمیل شده است بررسی کنم، و مشتاقم که اعضای علاقه‌مند جامعه را برای ایجاد راه‌حل‌های احتمالی سازماندهی کنم.»
Duncan گفت که او همچنان خواهان ترانسپورت عامهٔ بیشتر در جنوب، همراه با مسکن قابل استطاعت در امتداد خطوط ترانسپورت شهری است. او در کمیتهٔ ترانسپورت و زیربنای شورا خدمت خواهد کرد.
مسیر پرمبارزه
داستانی که او از چگونگی راه یافتن به شورای شهر تعریف می‌کند، یک روند روشن را نشان می‌دهد؛ هر گام علت و معلول گام پیش از خود است.
او به خاطر کار سازمان‌دهی‌اش با KC Tenants برای کسب کرسی نامزد شد. او از طریق کار با سربازان سابق جنگی در لورنس به این گروه پیوست. آن کار از PTSD (اختلال استرس پس از سانحه) خودش در اثر ۱۸ ماه حضور در عراق سرچشمه می‌گرفت. او به اردوی امریکا پیوست چون خودش فقیر بود و به پول پوهنتون نیاز داشت.
او اکنون به راه کمتر پیموده‌اش لبخند می‌زند. نه به این دلیل که خنده‌دار است. بلکه به این دلیل که به نحوی توانست از آن بگذرد.
او بخشی از یک QRF (قوای واکنش سریع) در جنوب بغداد بود. سال ۲۰۰۷ بود، خط مقدم افزایش نیروها. قطعهٔ او به دنبال ماین‌های کنار جاده (IED) می‌گشت و در تعقیب اهداف مهم، دروازه‌ها را با لگد می‌شکست.
او گفت: «بیرون از قرارگاه، هر روز با تجهیزات کامل جنگی. من مرگ دوستانم را دیدم، مرگ بی‌شمار غیرنظامیان عراقی را دیدم. فکر نمی‌کردم به خانه برگردم.»
و وقتی در سال ۲۰۰۷ به خانه برگشت، از او پرسیده شد که آیا در بازگشت به زندگی غیرنظامی از پس همه چیز برمی‌آید یا نه.
او ۲۱ ساله بود. «بلی، حتماً.»
او هیچ نمی‌دانست چه چیزی در سایه‌ها در انتظارش بود. خشم، نتوانستن خوابیدن، ترس، وحشت‌های شبانه. دوست‌دخترش به خاطر حمله‌های عصبی او نمی‌توانست بخوابد. او تفنگچه‌ای را برمی‌داشت و فریاد می‌زد تا اتاق را خالی کند.
او برای اینکه بخوابد مشروب می‌نوشید.
او گفت: «اما به ما گفته می‌شد که فقط مثل یک سرباز استقامت کنیم و ادامه بدهیم، چون سربازان همین کار را می‌کنند.»
در مدتی که در پوهنتون کانزاس (University of Kansas) شامل بود، تلاش کرد برای صحت روانی کمک بگیرد، اما از کاغذپرانی درهم‌وبرهم اداری خسته و ناامید شد.
او گفت: «من دقیقاً نمونه‌ای از PTSD بودم. از ترسیدن به خشمگین شدن رسیدم. اینکه فرستاده شوم تا مردان جوان رنگین‌پوستی را که شبیه خودم هستند بکشم، تا برای کشوری بجنگم که هیچ علاقه‌ای به جنگیدن برای من نداشت. ما را قهرمان می‌نامیدند، اما احساس می‌کردم به من دروغ گفته شده است.»
او جرعه‌ای از نوشیدنی‌اش نوشید و بعد سر تکان داد. «بنابراین تصمیم گرفتم و برنامه‌ای ریختم که دیگر ادامه ندهم. برنامه‌ای ریختم تا خودم را بکشم.»
آن تفنگچه‌ای که داشت؟ یک کالیبر .45 بود که اردوی امریکا هنگام ترک خدمت به او داده بود. یک تفنگچهٔ یادبودی بود که نام قطعهٔ نظامی‌اش روی آن حک شده بود.
او گفت: «بله، من نتوانستم کمک صحت روانی دریافت کنم، اما آن‌ها به من یک تفنگ دادند.»
سپس او با یک سرباز سابق صحبت کرد که از او پرسید حالش چطور است. Duncan پاسخ داد که حالش خوب است.
آن مرد سرش را تکان داد. «فکر نمی‌کنم خوب باشی.»
ادامهٔ صحبت این‌طور پیش رفت:
سرباز سابق: «هنوز آن تفنگچه‌ای را که برایت داده بودند داری؟»
Duncan: «بله.»
سرباز سابق: «پاکش می‌کنی؟»
Duncan: «بله.»
سرباز سابق: «هر شب؟»
Duncan: «بله.»
سرباز سابق: «آن را روی سرت می‌گذاری؟»
Duncan: «نه.»
سرباز سابق: «نه، آن را در دهنت می‌گذاری، مگر نه؟»
Duncan: «بله.»
بعد از آن، او در میان جامعهٔ سربازان سابق جنگی در Lawrence، که بسیاری از آن‌ها محصلان KU بودند، جای خود را یافت. این گروه در ثبت‌نام، دریافت فیس تحصیلی مخصوص باشندگان داخل ایالت و راه‌اندازی یک اتاق مطالعه برای سربازان سابق کمک می‌کرد.
آنجا بود که Brooklynne Mosley، که پروازهای سوخت‌رسانی هوایی بر فراز عراق و افغانستان را انجام داده بود، با Duncan آشنا شد. او گفت که هر دوی آن‌ها سربازان سابقی را می‌شناختند که از جنگ برگشته بودند، «اما در واقع هرگز برنگشته بودند».
Mosley گفت: «Johnathan می‌دانست که ما می‌توانیم کارهای بسیار بیشتری انجام دهیم. انگیزهٔ او حس انصافی است که می‌گوید وقتی به مردم فرصت برابر بدهید، کم‌برخوردارترین فرد در میان ما هم بالا کشیده می‌شود.»
کار Duncan در KU در نهایت منجر به شغلی در مقر ملی VFW در کانزاس سیتی و سپس به انجام کارهای سازماندهی برای KC Tenants شد. طبقهٔ کارگر به جامعهٔ جدید او تبدیل شد.
Vance در KC Tenants خبرهایی را دربارهٔ افرادی که در جریان همه‌گیری به سرک انداخته می‌شدند منتشر کرده بود و او داوطلبانی می‌خواست تا جلسات رسیدگی به تخلیهٔ خانه‌ها در کانتی را که در Zoom برگزار می‌شد، مختل کنند.
Duncan به این فراخوان پاسخ داد. او کاملاً آماده بود که از حالت بی‌صدا خارج شود.
Vance گفت: «Johnathan بدون هیچ پرده‌پوشی در مورد اینکه چه چیزی درست و چه چیزی نادرست است، صریح است.»
مشقت‌های Heart Village Mobile Home Park او را یک گام دیگر به جلو راند. باشندگان مجبور شدند برای باز شدن راه برای زندان جدید کانتی Jackson از خانه‌های خود بیرون شوند. برخی از باشندگان، کانتی را به سوءمدیریت در این روند متهم کردند و شکایت داشتند که پول‌هایی را که به آن‌ها گفته شده بود برای جابه‌جایی دریافت خواهند کرد، دریافت نکردند.
Duncan گفت که برخورد کانتی با باشندگان Heart به معنای بی‌توجهی و بی‌احترامی بود.
Duncan گفت: «همان زمان بود که تصمیم گرفتم برای شورای شهر نامزد شوم.»
ناگهان Hooper’s تاریک شد و ساختمان لرزید. طوفانی که اواخر بعدازظهر ۱۴ جولای کانزاس سیتی را درنوردید، برق را قطع کرد، کلکین‌ها را به لرزه درآورد و درختان بزرگ اطراف را از ریشه کند.
در حالی که باران به بام می‌کوبید، Duncan با آرامش دست به سوی تلفنش برد، چراغ‌قوه را روشن کرد و رادار را بررسی کرد. او از قبل راه زیرزمینی را بلد بود. مشتریان میزهای دیگر به طرف او نگاه کردند.
برای لحظه‌ای کوتاه، انگار او جامعهٔ دیگری داشت. این یکی در تاریکی بود، اما Johnathan Duncan همیشه راه خود را به سوی روشنایی پیدا کرده بود.