Alam ni Johnathan Duncan na maaaring kuwestyunin ng mga tao ang pagiging tunay niyang taga-south Kansas City.
Ang bagong konsehal ay nakatira sa hilagang bahagi ng 6th District, mas malapit sa Brookside kaysa sa Martin City. Ito ang kanyang unang sabak sa halalan, at wala siyang naipanalong presinto sa timog ng Bannister Road.
Kaya naman, binigyan ng The Telegraph si Duncan ng pagkakataon na mas maipakilala ang kanyang sarili sa kanyang mga nasasakupan.
Saan niya gustong gawin ang panayam na ito?
“Sa Charlie Hooper’s,” sabi ni Duncan.
Hindi siya isang pulidong politiko. Hindi rin niya sinusubukang maging ganoon, at hindi niya gustong maging ganoon. Katatalo lang niya sa isang kalaban na may 24 na taong pagpapapulido.
Ngayon, dahil sa hindi inaasahang panalo, may kauna-unahan na ang Kansas City: isang konsehal na sumipa ng mga pinto sa Iraq, nagsubo ng baril sa kanyang bibig pag-uwi niya, sadyang ginambala ang mga pagdinig sa pagpapaalis ng mga umuupa, at pumasok sa politika dahil sa isang trailer park.
Malayo sa istruktura ng kapangyarihang politikal ng lungsod, pumasok si Duncan sa pamamagitan ng community organizing. Alam niyang tinatawag ito ng ilang tao na “rabble-rousing.”
“Organizing ang tawag ko roon,” sabi ni Duncan. “Alam kong mananalo ako nang magsimula ang mga negatibong ad.”
Isinusulong ang adhikain ng uring manggagawa, si Duncan, kasama ang mga pangunahing tagasuporta, ay kumatok sa 8,500 na pinto noong kampanya.
At noong Hunyo 20, si Duncan, na sinuportahan ng KC Tenants Power at iba pang progresibong grupo, ay tinalo ang matagal nang mambabatas ng Jackson County na si Dan Tarwater sa botong 56 laban sa 44 na porsyento.
Sinabi ni Wilson Vance, political director para sa KC Tenants, na lumapit si Duncan sa organisasyong pang-adbokasiya upang maghanap ng isang komunidad ng mga mahihirap at uring manggagawa na ipaglalaban.
“Hindi niya kailanman nalimutan kung ano ang pakiramdam ng pagiging mahirap, ang lumaki na mixed race sa isang maliit na bayan, at hindi niya kailanman nalimutan ang nangyari sa kanya nang bumalik siya mula sa Iraq,” sabi ni Vance. “Nakakita kami ng galit. Ngunit nakakita rin kami ng malalim na pagmamahal para sa mga kapitbahay at komunidad na gusto ko sa isang politiko. Mas mabuti ang isang Konseho ng Lungsod kung kasama rito si Johnathan.
“Babaguhin niya ang takbo sa loob ng silid na iyon.”
Pagbuo ng tiwala
Maagang dumating si Duncan, 37, sa Charlie Hooper’s Brookside Bar & Grille. Tubig na may yelo, puting de-botones na polo, itim na dress jeans.
Abala siyang tao. Ilang linggo pa bago siya manumpa sa tungkulin ngunit nasa kalagitnaan na siya ng punong iskedyul ng mga pagpupulong sa City Hall habang nagpaplano ng kasal sa Setyembre kasama ang kanyang mapapangasawa.
Kakatapos lang ng kanyang huling araw sa matagal na niyang trabaho sa pambansang punong-tanggapan ng VFW. Ang plano niya ay maging isang full-time na konsehal.
Tungkol naman sa pagkatalo sa mga presinto sa timog, “Mukhang kailangan kong bumuo ng tiwala,” sabi niya sa isang mataas na mesa sa Hooper’s.
Maaaring magsimula sa Blue River Road. Ilang taon nang sarado ang kalsada sa timog ng Bannister Road dahil sa pagguho ng ibabaw nito patungo sa ilog. Naging tambakan na ito ng basura at matagal nang isyu para sa mga residente sa lugar ang pagpapagawa nito.
“Isa itong palagiang nakikitang paalala na hindi natutugunan ang kanilang mga hinaing,” sabi ni Duncan. “Nakipag-ugnayan na ako sa mga inhinyero ng lungsod upang suriin ang isang pag-aaral na natapos sa Blue River Road, at nasasabik akong mag-organisa ng mga interesadong miyembro ng komunidad upang makabuo ng mga posibleng solusyon.”
Sinabi ni Duncan na gusto rin niya ng mas maraming pampublikong transportasyon sa timog, kasama ang abot-kayang pabahay sa kahabaan ng mga linya ng pampublikong transportasyon. Magsisilbi siya sa komite sa transportasyon at imprastruktura ng Konseho.
Paglalakbay na pinaghirapan
Ang kuwento niya kung paano siya nakarating sa Konseho ng Lungsod ay naglalahad ng malinaw na pagkakasunod-sunod; bawat hakbang ay sanhi at bunga ng nauna rito.
Tumakbo siya sa puwesto dahil sa kanyang trabaho sa pag-oorganisa kasama ang KC Tenants. Napunta siya sa grupong iyon mula sa pagtatrabaho kasama ang mga combat vet sa Lawrence. Ang trabahong iyon ay nag-ugat sa sarili niyang PTSD mula sa 18 buwan sa Iraq. Sumali siya sa Army dahil siya mismo ay mahirap at nangangailangan ng pera para sa kolehiyo.
Ngumingiti na siya ngayon sa kanyang landas na hindi karaniwang tinatahak. Hindi dahil nakakatawa ito. Kundi dahil sa kung paanong paraan ay kinaya at nalampasan niya ito.
Naging bahagi siya ng isang QRF (quick response force) sa timog ng Baghdad. Taong 2007 noon, ang front line ng surge. Ang kanyang unit ay naghanap ng mga IED at nanipa ng mga pinto sa pagtugis sa mga high-value target.
“Sa labas ng wire, naka-full battle-rattle araw-araw,” sabi niya. “Nakita kong mamatay ang mga kaibigan ko, nakita kong mamatay ang hindi mabilang na mga sibilyang Iraqi. Akala ko ay hindi na ako makakauwi.”
At nang makauwi siya noong 2007, tinanong siya kung kaya niyang harapin ang lahat sa muling pagpasok sa buhay-sibilyan.
21 anyos siya noon. “Oo, siyempre.”
Wala siyang ideya kung ano ang naghihintay sa mga anino. Galit, hindi makatulog, takot, mga night terror. Hindi makatulog ang kanyang girlfriend dahil sa kanyang mga pagsiklab ng galit. Kukuha siya ng pistola at sisigaw para i-clear ang silid.
Umiinom siya ng alak para makatulog.
“Ngunit sinabihan kami na magpatuloy at magtiis na lang dahil iyon ang ginagawa ng mga sundalo,” sabi niya.
Habang naka-enroll sa University of Kansas, sinubukan niyang kumuha ng tulong para sa mental health, ngunit nadismaya siya sa isang magulong burukrasya.
“Ako mismo ang larawan ng PTSD,” sabi niya. “Mula sa pagiging takot, naging galit ako. Ang maipadala para pumatay ng mga kabataang lalaking may kulay na kamukha ko, para lumaban para sa isang bansang walang interes na lumaban para sa akin. Tinawag kaming mga bayani, pero naramdaman kong niloko ako.”
Humigop siya sa kanyang inumin at pagkatapos ay tumango. “Kaya gumawa ako ng plano para hindi na gawin iyon. Gumawa ako ng plano na magpakamatay.”
Ang pistol na hawak niya? Isa itong .45 na ibinigay sa kanya ng Army noong umalis siya. Commemorative ito, at nakaukit dito ang pangalan ng kanyang unit.
“Oo, hindi ako nakakuha ng mental health assistance, pero binigyan nila ako ng baril,” sabi niya.
Pagkatapos ay nakausap niya ang isang beterano na nagtanong kung kumusta na siya. Sumagot si Duncan na maayos naman siya.
Umiling ang lalaki. “Sa tingin ko ay hindi.”
Ganito ang sumunod na pag-uusap:
Beterano: “Nasa iyo pa ba 'yung pistol na ibinigay nila sa iyo?”
Duncan: “Oo.”
Beterano: “Nililinis mo ba ito?”
Duncan” “Oo.”
Beterano: “Gabi-gabi?”
Duncan: “Oo.”
Beterano: “Itinututok mo ba ito sa ulo mo?”
Duncan: “Hindi.”
Beterano: “Hindi, ipinapasok mo ito sa bibig mo, 'di ba?”
Duncan: “Oo.”
Pagkatapos noon, nakahanap siya ng tahanan sa komunidad ng mga combat veteran sa Lawrence, na marami sa kanila ay mga estudyante sa KU. Tumulong ang grupo sa enrollment, pagkuha ng in-state tuition, at pagsisimula ng study lounge para sa mga beterano.
Doon nakilala ni Brooklynne Mosley, na nagsagawa ng mga in-flight refueling sortie sa Iraq at Afghanistan, si Duncan. Sinabi niya na pareho silang may mga kilalang beterano na nakauwi, “pero hindi talaga nakabalik” mula sa digmaan.
“Alam ni Johnathan na napakarami pa nating magagawa,” sabi ni Mosley. “Ginagabayan siya ng diwa ng pagiging patas na kapag binigyan mo ng pantay na pagkakataon ang mga tao, ang pinakamababa sa atin ay naiaangat.”
Ang trabaho ni Duncan sa KU ay kalaunang humantong sa isang trabaho sa pambansang punong tanggapan ng VFW sa Kansas City at pagkatapos ay sa pag-oorganisa para sa KC Tenants. Ang uring manggagawa ang naging bago niyang komunidad.
Si Vance, sa KC Tenants, ay nagpalaganap ng balita tungkol sa mga taong pinalalayas at napupunta sa kalye sa panahon ng pandemya at naghanap siya ng mga magboboluntaryo para gambalain ang mga pagdinig sa pagpapalayas ng county sa Zoom.
Sumagot si Duncan sa panawagan. Higit pa siya sa handang mag-unmute at magsalita.
“Si Johnathan ay walang pag-aalinlangang malinaw tungkol sa kung ano ang tama at mali,” sabi ni Vance.
Ang pinagdaanan sa Heart Village Mobile Home Park ang nagtulak sa kanya sa isa pang hakbang. Ang mga residente ay napilitang umalis upang magbigay-daan para sa bagong kulungan ng Jackson County. Inakusahan ng ilang residente ang county ng maling pamamahala sa proseso at nagreklamo na hindi nila natanggap ang mga pondo na sinabi sa kanila na makukuha nila para sa paglipat.
Sinabi ni Duncan na ang pagtrato ng county sa mga residente ng Heart ay katumbas ng kawalan ng malasakit at kawalan ng paggalang.
“Doon ako nagpasyang tumakbo para sa Konseho ng Lungsod,” sabi ni Duncan.
Biglang nagdilim sa Hooper’s at nayanig ang gusali. Ang bagyong humagupit sa Kansas City noong bandang hapon ng Hulyo 14 ay nagpatay ng kuryente, nagpakalampag sa mga bintana at nagpabuwal ng mga dambuhalang puno sa malapit.
Habang humahampas ang ulan sa bubong, kalmadong inabot ni Duncan ang kanyang telepono, binuksan ang flashlight at tiningnan ang radar. Alam na niya ang daan papunta sa basement. Tumingin sa kanya ang mga parokyano sa ibang mga mesa.
Sa maikling sandali, para siyang may isa pang komunidad. Ang isang ito ay nasa dilim, ngunit palaging nahahanap ni Johnathan Duncan ang kanyang daan patungo sa liwanag.