Johnathan Duncan သည် ကန်ဆက်စီးတီး တောင်ပိုင်းသားစစ်စစ် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည့်အပေါ် လူများက မေးခွန်းထုတ်နိုင်သည်ကို သိရှိပါသည်။
မြို့တော်ကောင်စီဝင်အသစ်သည် မဲဆန္ဒနယ် အမှတ် ၆ ခုမြောက်၏ မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင် နေထိုင်ပြီး Martin City ထက် Brookside နှင့် ပိုနီးပါသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ပထမဆုံး ရွေးကောက်ပွဲယှဉ်ပြိုင်မှုဖြစ်ပြီး Bannister Road ၏ တောင်ဘက်ရှိ မည်သည့်မဲရုံနယ်မြေတွင်မျှ အနိုင်မရရှိခဲ့ပါ။
ထို့ကြောင့် The Telegraph က Duncan အား သူ၏ မဲဆန္ဒရှင်များထံ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိုမိုမိတ်ဆက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပါသည်။
ဤအင်တာဗျူးကို သူ မည်သည့်နေရာတွင် ပြုလုပ်လိုပါသနည်း။
“Charlie Hooper’s” ဟု Duncan က ပြောသည်။
သူသည် ဟန်ပန်ကျကျ ပေါက်မြောက်နေသော နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦး မဟုတ်ပါ။ ထိုသို့ဖြစ်ရန်လည်း မကြိုးစားသလို၊ ဖြစ်ချင်သည်လည်း မဟုတ်ပါ။ သူသည် ၂၄ နှစ်ကြာ ဟန်ပန်ကျကျ လေ့ကျင့်သားပြည့်ဝနေသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို အနိုင်ယူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခု မျှော်လင့်မထားသော အနိုင်ရရှိမှုနှင့်အတူ ကန်ဆက်စီးတီးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထူးခြားမှုတစ်ခု ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ အီရတ်နိုင်ငံတွင် တံခါးများကို ကန်ဖွင့်ဝင်ရောက်ခဲ့သူ၊ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိမိပါးစပ်ထဲ သေနတ်ထိုးထည့်ခဲ့သူ၊ အိမ်နှင်ထုတ်မှု ကြားနာပွဲများကို တမင်တကာ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခဲ့သူနှင့် ရွှေ့ပြောင်းအိမ်ရာဝင်းတစ်ခုကြောင့် နိုင်ငံရေးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူ မြို့တော်ကောင်စီဝင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မြို့တော်၏ နိုင်ငံရေးအာဏာ အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် လုံးဝနီးစပ်မှုမရှိသော Duncan သည် ရပ်ရွာလူထု စည်းရုံးရေးလုပ်ငန်းများမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းကို အချို့သူများက “ဆူပူအောင် လှုံ့ဆော်ခြင်း” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်ကို သူသိပါသည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို စည်းရုံးရေးလုပ်တာလို့ ခေါ်ပါတယ်” ဟု Duncan က ပြောသည်။ “တိုက်ခိုက်တဲ့ ကြော်ငြာတွေ စထွက်လာကတည်းက ကျွန်တော် နိုင်တော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ပါတယ်။”
အလုပ်သမားလူတန်းစားအရေးကို ကြွေးကြော်ရင်း Duncan သည် အဓိကထောက်ခံသူများနှင့်အတူ မဲဆွယ်ကာလအတွင်း အိမ်တံခါးပေါင်း ၈,၅၀၀ ကို လိုက်လံခေါက်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဇွန်လ ၂၀ ရက်နေ့တွင် KC Tenants Power နှင့် အခြားသော တိုးတက်ရေးဝါဒီ အဖွဲ့အစည်းများ၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် Duncan သည် ကာလရှည် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော Jackson County ဥပဒေပြုအမတ် Dan Tarwater ကို ၅၆ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၄၄ ရာခိုင်နှုန်းဖြင့် အနိုင်ရရှိခဲ့သည်။
KC Tenants ၏ နိုင်ငံရေးညွှန်ကြားရေးမှူး Wilson Vance က Duncan သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများနှင့် အလုပ်သမားလူတန်းစားများအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးရန် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရင်း ၎င်းတို့၏ အကျိုးဆောင်လှုပ်ရှားမှုအဖွဲ့အစည်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
“သူဟာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးရတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ၊ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှာ ကပြားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့သလို၊ အီရတ်ကနေ ပြန်လာတဲ့အခါ သူ့အပေါ် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ပါဘူး” ဟု Vance က ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ သူ့ဆီမှာ ဒေါသကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတစ်ယောက်ဆီမှာ ကျွန်တော်ရှိစေချင်တဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ ရပ်ရွာလူထုအပေါ် ထားရှိတဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ မြို့တော်ကောင်စီမှာ Johnathan ပါဝင်လာတာ ပိုကောင်းပါတယ်။
“သူက အဲဒီအခန်းရဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်လိမ့်မယ်။”
ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ခြင်း
အသက် ၃၇ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော Duncan သည် Charlie Hooper’s Brookside Bar & Grille သို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရေခဲရေတစ်ခွက်နှင့်အတူ၊ ကော်လာတွင် ကြယ်သီးတပ် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် ပွဲတက်ဂျင်းဘောင်းဘီတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူသည် အလုပ်များသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုရန် ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် လိုသေးသော်လည်း သူ၏စေ့စပ်ထားသူနှင့် စက်တင်ဘာလတွင် မင်္ဂလာဆောင်ရန် စီစဉ်နေစဉ်မှာပင် မြို့တော်ခန်းမ အစည်းအဝေးအစီအစဉ်အပြည့်ကို စတင်တက်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
VFW အမျိုးသားဌာနချုပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော အလုပ်မှ နောက်ဆုံးအလုပ်ဆင်းရက်ကို သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏ အစီအစဉ်မှာ အချိန်ပြည့် မြို့တော်ကောင်စီဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ဖြစ်သည်။
တောင်ဘက် မဲရုံနယ်မြေများတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ “ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ဖို့ လုပ်ဆောင်ရဦးမယ့်ပုံပဲ” ဟု သူက Hooper’s ရှိ စားပွဲမြင့်တစ်ခုတွင် ပြောကြားခဲ့သည်။
Blue River Road သည် စတင်လုပ်ဆောင်ရမည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ Bannister Road ၏ တောင်ဘက်ရှိ ထိုလမ်းသည် လမ်းမျက်နှာပြင် မြစ်ဘက်သို့ လျှောကျနေသောကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ထားခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းကို ပြုပြင်ရန်မှာ ထိုဒေသရှိ နေထိုင်သူများအတွက် ကာလရှည်ကြာ ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖြေရှင်းမပေးဘူးဆိုတာကို အမြဲတမ်း မြင်တွေ့နေရတဲ့ သတိပေးချက်တစ်ခုပါပဲ” ဟု Duncan က ပြောသည်။ “Blue River Road နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြီးစီးထားတဲ့ လေ့လာမှုတစ်ခုကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ မြို့တော်ရဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေထံ ကျွန်တော် ဆက်သွယ်ထားပြီးပါပြီ။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ စိတ်ပါဝင်စားတဲ့ ရပ်ရွာလူထုအဖွဲ့ဝင်တွေကို စုစည်းပေးဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေပါတယ်။”
တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ပိုမိုရှိစေလိုသည့်အပြင် အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက်တွင် တန်ဖိုးသင့်အိမ်ရာများလည်း ရှိစေလိုကြောင်း Duncan က ပြောကြားခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်စီ၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနှင့် အခြေခံအဆောက်အအုံ ကော်မတီတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်မည် ဖြစ်သည်။
အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းခဲ့ရသော ခရီးစဉ်
မြို့တော်ကောင်စီသို့ သူ မည်သို့ရောက်ရှိလာခဲ့ပုံကို ပြောပြသည့် ဇာတ်ကြောင်းသည် ရှင်းလင်းသော တိုးတက်မှုအဆင့်ဆင့်ကို ဖော်ပြနေပြီး၊ အဆင့်တစ်ခုစီသည် ရှေ့ကအဆင့်၏ အကြောင်းအကျိုးဆက်စပ်မှုများ ဖြစ်သည်။
သူသည် KC Tenants နှင့်အတူ စုစည်းဆောင်ရွက်ခဲ့သော အလုပ်များကြောင့် ရွေးကောက်ပွဲဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအဖွဲ့သို့ မရောက်မီ Lawrence တွင် တိုက်ပွဲဝင် စစ်ပြန်များနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ထိုအလုပ်သည် အီရတ်နိုင်ငံတွင် ၁၈ လကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သူ၏ ကိုယ်ပိုင် PTSD မှ အစပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး ကောလိပ်တက်ရန် ငွေကြေးလိုအပ်သောကြောင့် စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသော လူသွားနည်းသည့် ခက်ခဲသော လမ်းကြောင်းကို ပြန်ကြည့်ပြီး သူ ပြုံးနေပါသည်။ ရယ်စရာကောင်း၍ မဟုတ်ပါ။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
သူသည် ဘဂ္ဂဒတ်မြို့တောင်ဘက်ရှိ QRF (အမြန်တုံ့ပြန်ရေးတပ်ဖွဲ့) တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်သည် တပ်အင်အားတိုးချဲ့ချထားမှု၏ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာဖြစ်သော ၂၀၀၇ ခုနှစ် ဖြစ်သည်။ သူ၏တပ်ဖွဲ့သည် IED များကို ရှာဖွေပြီး အရေးပါသော ပစ်မှတ်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် တံခါးများကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
“စခန်းပြင်ပမှာ နေ့တိုင်း တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ နေခဲ့ရတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ သေဆုံးတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်၊ ရေတွက်လို့မရတဲ့ အီရတ်အရပ်သားတွေ သေဆုံးတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။”
၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင် သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ အရပ်သားဘဝသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရာတွင် အရာအားလုံးကို သူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပါမည်လားဟု မေးမြန်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
သူသည် အသက် ၂၁ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ သေချာတာပေါ့။”
အမှောင်ထဲတွင် ဘာများစောင့်ကြိုနေသည်ကို သူ မသိခဲ့ပါ။ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ အိပ်မပျော်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ညဘက် အိပ်မက်ဆိုးများ မက်ခြင်းတို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲမှုများကြောင့် သူ၏ရည်းစားသည်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူသည် ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး အခန်းကို ရှင်းလင်းရန် အော်ဟစ်လေ့ရှိခဲ့သည်။
သူသည် အိပ်ပျော်စေရန် အရက်သောက်ခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ စစ်သားတွေဟာ ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ကို အောင့်အည်းသည်းခံပြီး ဆက်လျှောက်ဖို့ပဲ ပြောခဲ့ကြတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
University of Kansas တွင် ပညာသင်ကြားနေစဉ်အတွင်း သူသည် စိတ်ကျန်းမာရေး အကူအညီရရှိရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း ရှုပ်ထွေးလှသော ရုံးလုပ်ငန်းစနစ်ကြောင့် စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။
“ကျွန်တော်ဟာ PTSD ရဲ့ လက္ခဏာအတိုင်း အတိအကျ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ” ဟု သူက ပြောသည်။ “ကျွန်တော်ဟာ ကြောက်ရွံ့မှုကနေ ဒေါသထွက်မှုဆီကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ပုံစံတူတဲ့ အသားအရောင်ရှိ လူငယ်တွေကို သတ်ဖို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရပြီး၊ ကျွန်တော့်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးဖို့ စိတ်မဝင်စားတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို သူရဲကောင်းတွေလို့ ခေါ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ လိမ်ညာခံခဲ့ရတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပါတယ်။”
သူသည် သူ၏သောက်စရာကို တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဒါကြောင့် အဲဒီလိုမျိုး ထပ်မလုပ်တော့ဖို့ ကျွန်တော် အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲခဲ့ပါတယ်။”
သူ့မှာရှိခဲ့တဲ့ ပစ္စတိုသေနတ်လား။ အဲဒါက သူ စစ်တပ်ကထွက်လာတုန်းက စစ်တပ်ကပေးခဲ့တဲ့ .45 သေနတ်တစ်လက် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါက အထိမ်းအမှတ်သေနတ်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့တပ်ဖွဲ့အမည်ကို ရေးထွင်းထားပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် စိတ်ကျန်းမာရေး အကူအညီ မရခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သေနတ်တစ်လက် ပေးခဲ့တယ်” ဟု သူက ပြောခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦးနှင့် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ပြီး ထိုသူက သူ့အား နေကောင်း၊ မကောင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။ Duncan က သူ အဆင်ပြေကြောင်း ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
ထိုလူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မင်း အဆင်ပြေနေတယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။”
ကျန်သည့် စကားဝိုင်းမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်-
စစ်မှုထမ်းဟောင်း- “သူတို့ပေးလိုက်တဲ့ ပစ္စတိုသေနတ် မင်းဆီမှာ ရှိသေးလား။”
Duncan: “ရှိတယ်။”
စစ်မှုထမ်းဟောင်း- “အဲဒါကို မင်း တိုက်ချွတ်သန့်ရှင်းလား။”
Duncan: “ဟုတ်တယ်။”
စစ်မှုထမ်းဟောင်း- “ညတိုင်းလား။”
Duncan: “ရှိတယ်။”
စစ်မှုထမ်းဟောင်း- “မင်း အဲဒါကို ခေါင်းမှာ တေ့လား။”
Duncan: “ဟင့်အင်း။”
စစ်မှုထမ်းဟောင်း- “အေး၊ မင်း အဲဒါကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်တာ မဟုတ်လား။”
Duncan: “ဟုတ်ကဲ့။”
ထို့နောက် သူသည် Lawrence ရှိ တိုက်ပွဲဝင်စစ်မှုထမ်းဟောင်း အသိုက်အဝန်းတွင် နွေးထွေးသော နေရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အနက် အများအပြားမှာ KU မှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအဖွဲ့သည် ကျောင်းအပ်နှံခြင်း၊ ပြည်နယ်အတွင်း နေထိုင်သူများအတွက် ကျောင်းလခနှုန်းထား ရရှိစေခြင်းနှင့် စစ်မှုထမ်းဟောင်းများအတွက် စာကြည့်နားနေခန်းတစ်ခု စတင်ဖွင့်လှစ်ခြင်းတို့ကို ကူညီပေးခဲ့သည်။
အီရတ်နှင့် အာဖဂန်နစ္စတန်နိုင်ငံများအပေါ် ဝေဟင်တွင် လေယာဉ်ဆီဖြည့်ပေးသည့် ပျံသန်းမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ Brooklynne Mosley သည် Duncan နှင့် ထိုနေရာတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲမှ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း “တကယ်တမ်း ပြန်မလာနိုင်တော့သော” စစ်မှုထမ်းဟောင်းများကို ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး သိရှိခဲ့ကြသည်ဟု သူမက ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ ဒီထက်မက အများကြီး ပိုလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို Johnathan က သိခဲ့တယ်” ဟု Mosley က ပြောသည်။ “လူတွေကို တန်းတူအခွင့်အရေးပေးလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ထဲက အနိမ့်ပါးဆုံးသူတွေပါ ဆွဲတင်ခံရပြီး တိုးတက်လာတယ်ဆိုတဲ့ တရားမျှတမှု စိတ်ဓာတ်က သူ့ကို တွန်းအားပေးနေတာပါ။”
KU တွင် Duncan ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် နောက်ဆုံးတွင် ကန်ဆက်စီးတီးရှိ VFW အမျိုးသားဌာနချုပ်တွင် အလုပ်ရရှိရန် လမ်းစဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် KC Tenants အတွက် စည်းရုံးရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အလုပ်သမားလူတန်းစားသည် သူ၏ အသိုင်းအဝိုင်းသစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
KC Tenants မှ Vance သည် ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားနေစဉ်အတွင်း လူများ လမ်းပေါ်သို့ နှင်ထုတ်ခံနေရကြောင်း သတင်းဖြန့်ဝေခဲ့ပြီး Zoom မှတစ်ဆင့် ပြုလုပ်သော ကောင်တီ၏ အိမ်နှင်ထုတ်မှု ကြားနာစစ်ဆေးပွဲများကို နှောင့်ယှက်ပေးမည့် စေတနာ့ဝန်ထမ်းများကို အလိုရှိခဲ့သည်။
Duncan သည် တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူသည် အသံပိတ်ထားခြင်း (mute) ကို ဖွင့်ပြီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ထက်ပင် ပိုနေခဲ့သည်။
“Johnathan ဟာ အမှားအမှန်နဲ့ ပတ်သက်ရင် မကြောက်မရွံ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိသူပါ” ဟု Vance က ပြောကြားခဲ့သည်။
Heart Village Mobile Home Park အရေးကိစ္စ အခက်အခဲက သူ့ကို နောက်ထပ်ခြေလှမ်းတစ်ရပ်သို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ Jackson County အကျဉ်းထောင်အသစ်အတွက် နေရာဖယ်ပေးရန် နေထိုင်သူများမှာ အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည်။ အချို့သော နေထိုင်သူများက ကောင်တီသည် လုပ်ငန်းစဉ်ကို မှားယွင်းစွာ စီမံခန့်ခွဲခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြပြီး နေရာပြောင်းရွှေ့ရန်အတွက် ရရှိမည်ဟု ပြောထားသော ရန်ပုံငွေများကို မရရှိခဲ့ကြောင်း တိုင်ကြားခဲ့ကြသည်။
Heart နေထိုင်သူများအပေါ် ကောင်တီ၏ ဆက်ဆံပုံသည် ဂရုမစိုက်ခြင်းနှင့် မလေးစားခြင်းပင်ဖြစ်သည်ဟု Duncan က ပြောကြားခဲ့သည်။
“အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် မြို့တော်ကောင်စီအတွက် ဝင်ရောက်အရွေးခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ” ဟု Duncan က ပြောကြားခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် Hooper’s ဆိုင်တွင် မီးများပြတ်သွားပြီး အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ဇူလိုင်လ ၁၄ ရက်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းနှောင်းပိုင်းတွင် ကန်ဆက်စီးတီးကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်ခဲ့သော မုန်တိုင်းကြောင့် လျှပ်စစ်မီးများ ပြတ်တောက်ခဲ့ပြီး ပြတင်းပေါက်များ တုန်ခါကာ အနီးနားရှိ သစ်ပင်ကြီးများ အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်လဲကျသွားခဲ့သည်။
မိုးများ အမိုးပေါ်သို့ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းကျနေစဉ် Duncan သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ဖုန်းကို လှမ်းယူကာ ဓာတ်မီးဖွင့်ပြီး ရေဒါကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ မြေအောက်ခန်းသို့ သွားရမည့်လမ်းကို သူ သိပြီးသားဖြစ်သည်။ အခြားစားပွဲများရှိ ဆိုင်လာဧည့်သည်များက သူ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ခဲ့ကြသည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူ့၌ နောက်ထပ် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခု ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤအသိုင်းအဝိုင်းသည် အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း Johnathan Duncan သည် အလင်းရောင်ရှိရာသို့ အမြဲတမ်း လမ်းရှာတွေ့ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။