Johnathan Duncan ដឹងថា មនុស្សមួយចំនួនអាចនឹងមានមន្ទិលសង្ស័យអំពីប្រវត្តិពិតរបស់គាត់នៅក្នុងតំបន់ភាគខាងត្បូងនៃទីក្រុងកាន់សាស់ស៊ីធី។
សមាជិកក្រុមប្រឹក្សាក្រុងថ្មីរូបនេះ រស់នៅភាគខាងជើងនៃមណ្ឌលទី 6 ដែលនៅជិតតំបន់ Brookside ជាងតំបន់ Martin City។ នេះគឺជាការឈរឈ្មោះបោះឆ្នោតលើកដំបូងរបស់គាត់ ហើយគាត់មិនបានឈ្នះនៅក្នុងមណ្ឌលបោះឆ្នោតណាមួយនៅភាគខាងត្បូងផ្លូវ Bannister Road នោះទេ។
ដូច្នេះ The Telegraph បានផ្តល់ឱកាសឱ្យ Duncan ណែនាំខ្លួនគាត់ឱ្យកាន់តែច្បាស់ដល់អ្នកបោះឆ្នោតនៅក្នុងមណ្ឌលរបស់គាត់។
តើគាត់ចង់ធ្វើបទសម្ភាសន៍នេះនៅកន្លែងណា?
“Charlie Hooper’s,” Duncan បាននិយាយ។
គាត់មិនមែនជាអ្នកនយោបាយដែលពូកែវោហារសាស្ត្ររលូននោះទេ។ គាត់ក៏មិនបានព្យាយាមធ្វើបែបនោះ ហើយក៏មិនចង់ធ្វើបែបនោះដែរ។ គាត់ទើបតែបានយកឈ្នះគូប្រជែងម្នាក់ដែលមានបទពិសោធន៍ខាងដុសខាត់ខ្លួនក្នុងវិស័យនយោបាយអស់រយៈពេល 24 ឆ្នាំ។
ឥឡូវនេះ ជាមួយនឹងជ័យជម្នះដែលមិននឹកស្មានដល់ ទីក្រុងកាន់សាស់ស៊ីធី មានរឿងដំបូងគេបង្អស់មួយ៖ នោះគឺសមាជិកក្រុមប្រឹក្សាក្រុងម្នាក់ ដែលធ្លាប់បានធាក់ទម្លាយទ្វារនៅប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់ ធ្លាប់ដាក់កាំភ្លើងក្នុងមាត់របស់គាត់ពេលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ធ្លាប់ចូលទៅបង្អាក់សវនាការនៃការបណ្ដេញចេញពីផ្ទះដោយចេតនា និងបានចូលមកក្នុងវិស័យនយោបាយដោយសារតែភូមិផ្ទះចល័តមួយកន្លែង។
ដោយមិននៅជិតនឹងរចនាសម្ព័ន្ធអំណាចនយោបាយរបស់ទីក្រុងទាល់តែសោះនោះ Duncan បានចូលមកតាមរយៈការរៀបចំសហគមន៍។ គាត់ដឹងថាមានមនុស្សមួយចំនួនហៅការងារនោះថា “ការញុះញង់បង្កចលាចល”។
“ខ្ញុំហៅវាថាជាការរៀបចំសហគមន៍” Duncan បាននិយាយ។ “ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំនឹងឈ្នះ នៅពេលដែលការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មអវិជ្ជមានចាប់ផ្តើមឡើង។”
ដោយលើកតម្កើងបុព្វហេតុនៃវណ្ណៈកម្មករ Duncan រួមជាមួយអ្នកគាំទ្រស្នូល បានចុះគោះទ្វារតាមខ្នងផ្ទះចំនួន 8,500 ខ្នង ក្នុងអំឡុងពេលយុទ្ធនាការឃោសនាបោះឆ្នោត។
ហើយនៅថ្ងៃទី 20 ខែមិថុនា Duncan ដែលមានការគាំទ្រពី KC Tenants Power និងក្រុមវឌ្ឍនភាពនិយមផ្សេងទៀត បានយកឈ្នះលើសមាជិកសភាខោនធី Jackson ជើងចាស់គឺលោក Dan Tarwater ក្នុងលទ្ធផល 56 ទល់នឹង 44 ភាគរយ។
Wilson Vance ដែលជានាយកផ្នែកនយោបាយសម្រាប់ KC Tenants បាននិយាយថា Duncan បានមកកាន់អង្គការតស៊ូមតិមួយនេះ ដើម្បីស្វែងរកសហគមន៍នៃអ្នកក្រីក្រ និងវណ្ណៈកម្មករ ដើម្បីតស៊ូទាមទារឱ្យពួកគេ។
“គាត់មិនដែលភ្លេចថាការរស់នៅក្នុងភាពក្រីក្រ និងការធំដឹងក្តីជាកូនកាត់ពូជសាសន៍ចម្រុះនៅក្នុងទីក្រុងតូចមួយមានសភាពបែបណា ហើយគាត់ក៏មិនដែលភ្លេចនូវអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះគាត់ នៅពេលដែលគាត់ត្រឡប់មកពីប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់វិញនោះដែរ” Vance បាននិយាយ។ “យើងបានឃើញនូវកំហឹង។ ប៉ុន្តែយើងក៏បានឃើញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះអ្នកជិតខាង និងសហគមន៍ ដែលខ្ញុំចង់បាននៅក្នុងខ្លួនអ្នកនយោបាយម្នាក់។ ក្រុមប្រឹក្សាក្រុងមួយកាន់តែប្រសើរឡើង នៅពេលដែលមាន Johnathan នៅក្នុងនោះ។
“គាត់នឹងផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពនៅក្នុងបន្ទប់នោះ។”
ការកសាងទំនុកចិត្ត
Duncan អាយុ ៣៧ ឆ្នាំ បានមកដល់ Charlie Hooper’s Brookside Bar & Grille មុនម៉ោង។ ទឹកកក អាវសមានឡេវ ខោខូវប៊យពណ៌ខ្មៅស្អាតបាត។
គាត់ជាមនុស្សមមាញឹកម្នាក់។ គាត់នឹងមិនទាន់ស្បថចូលកាន់តំណែងទេរហូតដល់ពីរបីសប្តាហ៍ទៀត ប៉ុន្តែគាត់បានចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងកិច្ចប្រជុំជាច្រើននៅសាលាក្រុងរួចទៅហើយ ខណៈពេលកំពុងរៀបចំគម្រោងរៀបការនៅខែកញ្ញាជាមួយគូដណ្តឹងរបស់គាត់។
គាត់ទើបតែបញ្ចប់ថ្ងៃធ្វើការចុងក្រោយនៃការងារដែលគាត់បានធ្វើជាយូរមកហើយនៅទីស្នាក់ការកណ្តាលជាតិរបស់ VFW។ ផែនការរបស់គាត់គឺធ្វើជាសមាជិកក្រុមប្រឹក្សាក្រុងពេញម៉ោង។
ចំពោះការចាញ់នៅតាមមណ្ឌលបោះឆ្នោតភាគខាងត្បូងទាំងនោះ គាត់បាននិយាយនៅតុខ្ពស់មួយក្នុងហាង Hooper’s ថា “មើលទៅ ខ្ញុំមានការងារកសាងទំនុកចិត្តមួយចំនួនដែលត្រូវធ្វើហើយ”។
ផ្លូវ Blue River Road អាចជាកន្លែងសម្រាប់ចាប់ផ្តើម។ ផ្លូវនេះត្រូវបានបិទជាច្រើនឆ្នាំមកហើយនៅភាគខាងត្បូងផ្លូវ Bannister Road ដោយសារតែផ្ទៃផ្លូវបាក់ស្រុតចុះទៅរកទន្លេ។ វាបានក្លាយជាកន្លែងចាក់សំរាម ហើយការជួសជុលផ្លូវនេះគឺជាបញ្ហាយូរមកហើយសម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋនៅក្នុងតំបន់នោះ។
Duncan បាននិយាយថា “វាគឺជាសញ្ញារំលឹកដែលមើលឃើញជានិច្ចថា កង្វល់របស់ពួកគេមិនត្រូវបានដោះស្រាយ”។ “ខ្ញុំបានទាក់ទងទៅវិស្វកររបស់ក្រុងរួចហើយ ដើម្បីពិនិត្យមើលការសិក្សាដែលបានធ្វើចប់សព្វគ្រប់លើផ្លូវ Blue River Road ហើយខ្ញុំទន្ទឹងរង់ចាំរៀបចំប្រមូលផ្តុំសមាជិកសហគមន៍ដែលចាប់អារម្មណ៍ ដើម្បីបង្កើតដំណោះស្រាយដែលអាចធ្វើទៅបាន។”
Duncan បាននិយាយថា គាត់ក៏ចង់ឱ្យមានសេវាដឹកជញ្ជូនសាធារណៈបន្ថែមទៀតនៅភាគខាងត្បូង រួមជាមួយលំនៅឋានតម្លៃសមរម្យនៅតាមខ្សែរត់នៃសេវាដឹកជញ្ជូនសាធារណៈផងដែរ។ គាត់នឹងបម្រើការងារនៅក្នុងគណៈកម្មាធិការដឹកជញ្ជូន និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរបស់ក្រុមប្រឹក្សា។
ដំណើរតស៊ូដ៏ស្វិតស្វាញ
រឿងរ៉ាវដែលគាត់រៀបរាប់អំពីរបៀបដែលគាត់បានឈានមកដល់ក្រុមប្រឹក្សាក្រុង បង្ហាញពីដំណើរវិវត្តន៍ដ៏ច្បាស់លាស់មួយ ដែលជំហាននីមួយៗគឺជាហេតុនិងផលបន្តពីជំហានមុនៗ។
គាត់បានឈរឈ្មោះបោះឆ្នោតដោយសារតែការងាររៀបចំសហគមន៍របស់គាត់ជាមួយ KC Tenants។ គាត់បានចូលរួមជាមួយក្រុមនោះ បន្ទាប់ពីបានធ្វើការជាមួយអតីតយុទ្ធជនដែលធ្លាប់ប្រយុទ្ធនៅសមរភូមិនៅទីក្រុង Lawrence។ ការងារនោះបានកើតចេញពីជំងឺបាក់ស្បាត (PTSD) របស់គាត់ផ្ទាល់ ពីការចំណាយពេល ១៨ ខែនៅក្នុងប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់។ គាត់បានចូលបម្រើកងទ័ព ដោយសារតែខ្លួនគាត់ផ្ទាល់មានជីវភាពក្រីក្រ ហើយត្រូវការប្រាក់សម្រាប់រៀនមហាវិទ្យាល័យ។
ឥឡូវនេះ គាត់ញញឹមចំពោះផ្លូវជីវិតដែលមិនសូវមានអ្នកដើរតាមរបស់គាត់។ មិនមែនដោយសារតែវាជារឿងកំប្លែងនោះទេ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់អាចឆ្លងកាត់វាបាន។
គាត់គឺជាផ្នែកមួយនៃ QRF (កម្លាំងឆ្លើយតបរហ័ស) នៅភាគខាងត្បូងទីក្រុងបាកដាដ។ នោះគឺជាឆ្នាំ ២០០៧ ដែលជាខ្សែត្រៀមជួរមុខនៃការបង្កើនកម្លាំងទ័ព។ អង្គភាពរបស់គាត់បានស្វែងរកគ្រាប់បែកច្នៃ (IEDs) និងបានធាក់ទម្លាយទ្វារដើម្បីតាមចាប់គោលដៅសំខាន់ៗ។
គាត់បាននិយាយថា៖ «នៅខាងក្រៅបន្ទាយ ត្រូវពាក់គ្រឿងប្រយុទ្ធពេញលេញរាល់ថ្ងៃ។ ខ្ញុំបានឃើញមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំស្លាប់ ខ្ញុំបានឃើញជនស៊ីវិលអ៊ីរ៉ាក់រាប់មិនអស់ស្លាប់។ ខ្ញុំមិនគិតថាខ្ញុំនឹងបានត្រឡប់មកផ្ទះវិញនោះទេ»។
ហើយនៅពេលដែលគាត់បានត្រឡប់មកវិញក្នុងឆ្នាំ ២០០៧ គាត់ត្រូវបានគេសួរថា តើគាត់អាចទប់ទល់នឹងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក្នុងការវិលត្រឡប់ចូលក្នុងជីវិតស៊ីវិលឡើងវិញបានដែរឬទេ។
កាលនោះគាត់មានអាយុ ២១ ឆ្នាំ។ «បាទ ប្រាកដណាស់»។
គាត់មិនបានដឹងទាល់តែសោះថាមានអ្វីកំពុងរង់ចាំនៅក្នុងស្រមោលងងឹតនោះទេ។ កំហឹង គេងមិនលក់ ភាពភ័យខ្លាច និងការភ័យស្លន់ស្លោពេលយប់។ មិត្តស្រីរបស់គាត់មិនអាចគេងលក់បាន ដោយសារតែការផ្ទុះកំហឹងរបស់គាត់។ គាត់តែងតែទាញកាំភ្លើងខ្លី ហើយស្រែកឱ្យគ្រប់គ្នាចេញពីបន្ទប់។
គាត់បានផឹកស្រាដើម្បីឱ្យគេងលក់។
គាត់បាននិយាយថា៖ «ប៉ុន្តែ យើងត្រូវបានគេប្រាប់ឱ្យចេះតែស៊ូទ្រាំទៅមុខទៀត ព្រោះនោះគឺជាអ្វីដែលទាហានត្រូវធ្វើ»។
ខណៈពេលកំពុងសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យ University of Kansas គាត់បានព្យាយាមស្វែងរកជំនួយផ្នែកសុខភាពផ្លូវចិត្ត ប៉ុន្តែគាត់កាន់តែធុញទ្រាន់នឹងប្រព័ន្ធការិយាធិបតេយ្យដ៏ច្របូកច្របល់។
គាត់បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំគឺជារូបភាពជាក់ស្តែងនៃជំងឺ PTSD តែម្តង។ ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរពីការភ័យខ្លាច ទៅជាការខឹងសម្បារ។ ការដែលត្រូវបានគេបញ្ជូនឱ្យទៅសម្លាប់យុវជនសម្បុរពណ៌ដែលមានរូបរាងដូចខ្ញុំ ដើម្បីប្រយុទ្ធសម្រាប់ប្រទេសមួយដែលគ្មានចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការប្រយុទ្ធដើម្បីខ្ញុំឡើយ។ យើងត្រូវបានគេហៅថាជាវីរបុរស ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេកុហក»។
គាត់បានក្រេបភេសជ្ជៈរបស់គាត់ រួចក៏ងក់ក្បាល។ «ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានរៀបចំផែនការដើម្បីឈប់ធ្វើបែបនោះទៀត។ ខ្ញុំបានរៀបចំផែនការដើម្បីសម្លាប់ខ្លួនឯង»។
ចុះកាំភ្លើងខ្លីដែលគាត់មាននោះ? វាជាកាំភ្លើងធុន .45 ដែលកងទ័ពបានផ្តល់ឱ្យគាត់នៅពេលគាត់ចាកចេញ។ វាជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ ដែលមានឆ្លាក់ឈ្មោះអង្គភាពរបស់គាត់។
គាត់បាននិយាយថា “មែនហើយ ខ្ញុំមិនអាចទទួលបានជំនួយផ្នែកសុខភាពផ្លូវចិត្តទេ ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាឱ្យកាំភ្លើងមួយដើមមកខ្ញុំ”។
បន្ទាប់មក គាត់បានជជែកជាមួយអតីតយុទ្ធជនម្នាក់ ដែលបានសួរគាត់ថាតើគាត់សុខទុក្ខយ៉ាងណាដែរ។ Duncan បានឆ្លើយថាគាត់មិនអីទេ។
បុរសនោះបានគ្រវីក្បាល។ “ខ្ញុំគិតថាអ្នកមិនដូច្នោះទេ។”
ការសន្ទនាបន្ទាប់បានប្រព្រឹត្តទៅដូចនេះ៖
អតីតយុទ្ធជន៖ “តើអ្នកនៅមានកាំភ្លើងខ្លីដែលពួកគេបានឱ្យអ្នកនោះទេ?”
Duncan៖ “បាទ។”
អតីតយុទ្ធជន៖ “តើអ្នកជូតសម្អាតវាទេ?”
Duncan៖ “បាទ។”
អតីតយុទ្ធជន៖ “រាល់យប់មែនទេ?”
Duncan៖ “បាទ។”
អតីតយុទ្ធជន៖ “តើអ្នកភ្ជង់វាទៅនឹងក្បាលរបស់អ្នកមែនទេ?”
Duncan៖ “ទេ។”
អតីតយុទ្ធជន៖ “ទេ អ្នកដាក់វាចូលក្នុងមាត់របស់អ្នក មែនទេ?”
Duncan៖ “បាទ។”
បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បានរកឃើញភាពកក់ក្តៅដូចជាផ្ទះជាមួយសហគមន៍អតីតយុទ្ធជនធ្លាប់ឆ្លងកាត់សមរភូមិនៅទីក្រុង Lawrence ដែលភាគច្រើនជានិស្សិតនៅសាកលវិទ្យាល័យ KU។ ក្រុមនេះបានជួយក្នុងការចុះឈ្មោះចូលរៀន ការទទួលបានថ្លៃសិក្សាសម្រាប់អ្នករស់នៅក្នុងរដ្ឋ និងការបង្កើតបន្ទប់សិក្សាសម្រាប់អតីតយុទ្ធជន។
នៅទីនោះហើយដែលអ្នកនាង Brooklynne Mosley ដែលធ្លាប់ធ្វើបេសកកម្មចាក់សាំងយន្តហោះលើអាកាសនៅប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់ និងអាហ្វហ្គានីស្ថាន បានជួប Duncan។ អ្នកនាងបាននិយាយថា ពួកគេទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែស្គាល់អតីតយុទ្ធជនដែលបានត្រឡប់មកវិញ “ប៉ុន្តែមិនដែលបានត្រឡប់មកវិញពិតប្រាកដនោះទេ” ពីសង្គ្រាម។
អ្នកនាង Mosley បាននិយាយថា “Johnathan ដឹងថាពួកយើងអាចធ្វើបានច្រើនជាងនេះឆ្ងាយណាស់”។ “គាត់មានទឹកចិត្តជំរុញដោយស្មារតីយុត្តិធម៌ ដែលថានៅពេលអ្នកផ្តល់ឱកាសស្មើគ្នាដល់មនុស្សគ្រប់រូប នោះអ្នកដែលទន់ខ្សោយបំផុតក្នុងចំណោមពួកយើងក៏នឹងត្រូវបានជួយយោងឱ្យខ្ពស់ឡើងដែរ។”
ការងាររបស់ Duncan នៅ KU នៅទីបំផុតបាននាំគាត់ឱ្យទទួលបានការងារនៅទីស្នាក់ការកណ្តាលជាតិ VFW ក្នុងទីក្រុងកាន់សាស់ស៊ីធី ហើយបន្ទាប់មកបានធ្វើការងាររៀបចំសហគមន៍ឱ្យ KC Tenants។ វណ្ណៈកម្មករបានក្លាយជាសហគមន៍ថ្មីរបស់គាត់។
Vance ដែលនៅ KC Tenants បានផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានអំពីមនុស្សដែលត្រូវបានគេបណ្ដេញចេញឱ្យទៅនៅតាមផ្លូវក្នុងអំឡុងពេលមានជំងឺរាតត្បាត ហើយអ្នកស្រីចង់បានអ្នកស្ម័គ្រចិត្តដើម្បីបង្កការរំខានដល់សវនាការបណ្ដេញចេញរបស់ខោនធីតាមរយៈ Zoom។
Duncan បានឆ្លើយតបនឹងការអំពាវនាវនេះ។ គាត់បានត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ជាស្រេចក្នុងការបើកសំឡេងនិយាយ។
Vance បាននិយាយថា “Johnathan មានភាពច្បាស់លាស់ឥតលាក់លៀមអំពីអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ និងអ្វីដែលខុស”។
ទុក្ខលំបាកនៅ Heart Village Mobile Home Park បានជំរុញគាត់ឱ្យបោះជំហានមួយទៀត។ អ្នករស់នៅទីនោះត្រូវបានបង្ខំឱ្យចាកចេញ ដើម្បីទុកកន្លែងសម្រាប់សាងសង់ពន្ធនាគារ Jackson County ថ្មី។ អ្នករស់នៅមួយចំនួនបានចោទប្រកាន់ខោនធីថាបានគ្រប់គ្រងដំណើរការនេះមិនបានត្រឹមត្រូវ ហើយបានត្អូញត្អែរថាពួកគេមិនបានទទួលមូលនិធិដែលគេបានប្រាប់ថាពួកគេនឹងទទួលបានសម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅនោះទេ។
Duncan បាននិយាយថា ការប្រព្រឹត្តរបស់ខោនធីចំពោះអ្នករស់នៅ Heart គឺស្មើនឹងការមិនខ្វល់ខ្វាយ និងការមិនគោរព។
Duncan បាននិយាយថា “នោះហើយគឺជាពេលដែលខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តឈរឈ្មោះសម្រាប់ក្រុមប្រឹក្សាក្រុង”។
ភ្លាមនោះ ហាង Hooper’s ក៏បានដាច់ភ្លើងងងឹត ហើយអគារក៏បានរញ្ជួយ។ ព្យុះដែលបានបោកបក់កាត់ទីក្រុងកាន់សាស់ស៊ីធី នៅចុងរសៀលថ្ងៃទី 14 ខែកក្កដា បានធ្វើឱ្យដាច់ចរន្តអគ្គិសនី ធ្វើឱ្យបង្អួចរញ្ជួយ និងបានគាស់រំលំដើមឈើធំៗនៅក្បែរនោះ។
ខណៈពេលដែលភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំងលើដំបូល Duncan បានលូកយកទូរស័ព្ទរបស់គាត់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ រួចបើកភ្លើងពិល និងពិនិត្យមើលរ៉ាដា។ គាត់បានស្គាល់ផ្លូវទៅកាន់បន្ទប់ក្រោមដីរួចទៅហើយ។ អតិថិជននៅតាមតុផ្សេងៗបានងាកមើលមកគាត់។
ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីនោះ វាហាក់ដូចជាគាត់មានសហគមន៍មួយផ្សេងទៀត។ សហគមន៍មួយនេះស្ថិតក្នុងភាពងងឹត ប៉ុន្តែ Johnathan Duncan តែងតែរកឃើញផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់ពន្លឺជានិច្ច។