May pambansang pagsisikap ang isang panatiko at makapangyarihang minorya na lipulin ang mga transgender na tao na katulad ko at ng asawa ko mula sa pampublikong buhay. Sila ang namamahala sa Jefferson City at Topeka. Kailangan natin silang pigilan dito sa Kansas City.
Nag-out ako bilang trans noong tag-araw ng 2020, at lumipat sa Ika-6 na Distrito ng Kansas City sa huling bahagi ng taong iyon. Ngayon ay nakatira ako sa isang magkakapit-bisig at magiliw na komunidad. Ang mga cookout sa aming mga patio, mahahabang pag-uusap sa laundry room, at mga gabing nakaupo sa katabing parke ang nagpaniguro sa akin na ang aking mga kapitbahay ay mga taong tunay na nakakakita at nagmamalasakit sa akin kung sino ako. Ipinaramdam nila sa akin na nasa tahanan na ako.
Ang kilusang gustong burahin ako sa aking komunidad ay nais na ngayong hadlangan ang aking akses sa pangangalagang pangkalusugan at pigilan ako sa paggamit ng banyo. Gusto ng mga taong ito na pigilan ang mga batang katulad ko sa paglalaro ng sports at sinasabihan ang aking mga kapitbahay na ako ay panganib sa kanilang mga anak. Gusto nilang ipagbawal ang mga libro tungkol sa mga taong katulad ko upang hindi makita ng aking mga kapitbahay ang mga kuwentong itinuturing akong tao. Gusto nilang magtago ako sa aking mga kapitbahay, upang hindi nila kailanman malaman ang tungkol sa aking makulit na pusa, o na ang lola ko ay kaka-80 anyos lang, o na gustong-gusto ko ang mga bulaklak sa kanilang beranda. Ayaw nilang makita ninyo ako, mga kapitbahay ko.
Noong Abril 13, natakot ako na baka kailanganin kong tumakas mula sa aking tahanan. Inanunsyo ni Missouri Attorney General Andrew Bailey na sa loob ng dalawang linggo, pipigilan niya ang sinumang doktor na maaaring tumulong sa akin upang mabuhay nang totoo sa aking sarili. Binawi niya noong nakaraang linggo ang emergency rule na nagbabawal sa pangangalagang medikal para sa mga trans na tao, ngunit madali itong maibabalik ng General Assembly.
Noong Mayo 11, nagpasya ang aking lungsod na ang aking kalusugan, kaligtasan at pag-iral ay karapat-dapat protektahan at piniling gawin ang Kansas City na isang ligtas na kanlungan para sa gender-affirming health care.
Sa Hunyo 20, ang aking mga kapitbahay sa Ika-6 na Distrito ay may isa pang pagpipiliang gagawin.
Habang tumatakbo para sa Konseho ng Lungsod upang katawanin ako, maraming sinasabi si Dan Tarwater tungkol sa pakiramdam ng kaligtasan ng mga komunidad, ngunit malinaw na nakatuon lamang siya sa kaligtasan ng mga itinuturing niyang karapat-dapat — hindi para sa ating buong komunidad. Tinutulan niya ang mask mandate sa Jackson County noong kasagsagan ng pandemya ng COVID-19. Kumampi siya sa Jefferson City laban sa mga karapatan sa aborsyon. Sa kanyang pagsisikap bilang isang mambabatas ng county para sa isang bilangguan upang itago ang higit pa sa ating mga kapitbahay, tila hindi siya nabahala sa pinsalang dulot ng pagpapaalis sa mga residente ng Heart Village mobile home park. Noong kinompronta, tinawanan niya sila nang harapan habang pinapaalis sila, gaya ng idinokumento ng grupo ng mga tagapagtaguyod ng karapatan ng mga umuupa na KC Tenants sa Twitter. Sa tingin ko ay inakala niyang magkakaroon ng maraming espasyo para sa kanila sa bagong kulungan.
Ang pananaw ni Tarwater sa kaligtasan ay tila nagsisimula at nagtatapos sa mga pulis at bilangguan. Ngunit ang makita ang kamay ng isang pulis sa nakasukbit na baril o ang mga kumikislap na ilaw sa aking rearview mirror ay nagdudulot sa akin ng kaba at takot, hindi kaligtasan — lalo na sa kaalamang ang pinapatakbo ng estado na Kansas City Police Department ang naatasang magpatupad ng mga pagbabawal sa paraan ng aking pananamit o sa gamot na aking iniinom.
Pakiramdam ko ay tunay akong ligtas kapag konektado ako sa aking mga kapitbahay, at alam naming nagtutulungan kami. Nakatuon si Johnathan Duncan sa tunay na pakiramdam ng kaligtasan: hindi iyong idinidikta ng baril, kundi nakaugat sa pag-aalaga ng komunidad. Personal ang kanyang karanasan — ang pagkakaisa ang nagligtas sa kanyang buhay pagkatapos niyang bumalik mula sa pagsisilbi sa Iraq. Ang pangako ni Johnathan sa co-governance ay nagsisiguro na ako at ang aking mga kapitbahay ay magkakaroon ng boses sa kung paano tayo bubuo ng isang mas ligtas na komunidad. Ang kanyang pangako sa kalayaan sa sariling katawan ay nangangahulugang tututulan niya ang mga pagsisikap ng pamumuno ng minorya sa Jefferson City na humarang sa pagitan ko at ng aking doktor — at sa pagitan ninyo at ng sa inyo — tungkol sa mga personal na desisyon sa kalusugan. Ang kanyang trabaho bilang isang organizer sa KC Tenants ay nagbibigay sa akin ng tiwala na bilang isang miyembro ng Konseho ng Lungsod, ipagpapatuloy niya ang pagpapalakas ng ugnayan sa ating distrito, at tutulungan tayong magkaisa laban sa mga nagnanais na manakit at maghati sa atin.
Ang kanyang pananaw para sa Kansas City, kung saan ang lahat ay mayroong kailangan nila para umunlad, ay isang pananaw kung saan pakiramdam ko ay tunay akong ligtas. Kaya naman boboto ako para kay Johnathan Duncan bilang kinatawan ng Ika-6 na Distrito sa Konseho ng Lungsod. Umaasa ako na sasama sa akin ang aking mga kapitbahay.
Si Aaron Ratigan ay isang engineer. Nakatira siya sa Ika-6 na Distrito ng Kansas City.